It’s a wrap

2021 zit erop. Volgens Spotify dan toch. Mijn jaar hebben ze alvast ingepakt, klaar om naar de achterste regionen van de bovenkamer te verschepen en de vergetelheid in te gaan. Maar niet zomaar. Mijn luistergedrag van de afgelopen elf maanden heeft namelijk een aura gegenereerd. Een aura! Blauwpaars is het, met hier en daar wat wit. Neerslachtig en zelfverzekerd, zo blijkt. Het schoolvoorbeeld van een contradictio in terminis, allicht, maar laten we het daar vooral niet over hebben.


Spotify vraagt of ik het wil delen. Tuurlijk wil ik het delen! Daarvoor hebben ze het toch gemaakt? En sharing is caring. Alhoewel, tegenwoordig lijkt not sharing meer op caring, met papa’s die in bergruimtes slapen en nu ook echt wel moeten plassen tegen die haag, en vaatwassers vol glazen omdat we toch maar niet uit hetzelfde zouden drinken. Maar laten we ook daar maar niet op ingaan.


Het is geniaal natuurlijk, dat aura. Ik heb me al afgevraagd wat mijn voedingspatroon zou opleveren. Geen matcha-green, zoveel is zeker. En de dingen die ik gedronken heb? Bijzonder helder zal dat niet zijn. Wat met het aura van de series die ik de voorbije elf maanden gebinged heb? Of de boeken die ik las? Komen daar ook degene bij die ik niet helemaal las, of toch las, maar waarbij ik achteraf spijt had van wat ik mijn ogen had aangedaan? Zoals de laatste Sally Rooney, Prachtige wereld, waar ben je. Die twee laatste hoofdstukken, auch, echt. Al sloegen die vooral op mijn maag. Daar gaat mijn kans op een glorieus eet-aura.


Ze staat uiteraard in de lijstjes, Sally, met beste boeken. Want dat is december: één en al lijst-itis. Toegegeven, we blikken ook vooruit in de overschotmaand van het jaar, maar er zijn altijd meer lijstjes met wat was, dan met goede voornemens. Ik ben de eerste om schuldig te pleiten: ik ben een terugdipper. Nu de kinderen nog de leeftijd hebben om hen schaamteloos te commercialiseren in de vorm van kerstkaarten, kalenders en fotoalbums heb ik het spel foutloos meegespeeld.


Het spel van: er zijn maar elf maanden in het jaar. Want decemberfoto’s, die staan niet in dat fotoboek. Die staan nooit ergens, nu ik eraan denk. Te laat voor 2021, so last year in 2022.


En zo dringt het – eindelijk – tot me door. Wat we luisteren, lezen, eten, drinken – doen: het telt maar elf maanden. Elf. De mogelijkheden! Vergeet die paar dagen carnaval in april. December is de echte carnavalsmaand. Want wat we in december doen, dat maakt geen reet meer uit. De lijstjes zijn gemaakt. Het jaar is ingepakt. En wat nog rest: geen kat die het ooit te weten komt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *